Voorjaar 2011
Tijdens één van de droogste en warmste lentes ooit gekend in ons land brak op de Kalmthoutse Heide een catastrofale brand uit die op enkele dagen tijd 600 hectaren zeldzaam natuurgebied verwoestte.

Woensdagavond 25 mei 2011, er was eens heel klein reekalfje, te midden van een grote brand.
Uit het Kalmthoutse inferno wordt een pasgeboren reekalfje gered en naar VOC-Brasschaat gebracht. Het diertje weegt amper 1500 gram.
Na een moeilijke eerste week aanvaardt Vlammetje de mens als “pleegmoeder”.

Vanaf dat ogenblik herstelt de kleine ree snel en eet gretig van de 7 flesvoedingen per ‘dag.

Zaterdag 25 juni 2011, één maand later.
Vlammetje zet behoedzaam haar eerste voorzichtige pasjes op het buitenterrein. Ze krijgt nu 6 flesvoedingen per dag. Ze begint de “pleegmoeders” na te apen, knabbelt aan allerlei blaadjes en verorbert met smaak een kleine portie bosgrond.

Maandag 25 juli 2011, twee maanden verder.
Vlammetje stelt het heel goed. Na elke voeding, nu nog 4 keer per dag, wandelt ze ongeveer 15 minuten buiten. Roosjes zijn het aller-lekkerste wat er bestaat
Tijdens één van de 4 voederbeurten krijgt ze geen melk meer maar granen.

Donderdag 25 augustus 2011, een verre herinnering brengt een vertrouwde geur opnieuw in haar leven…
Dankzij de samenwerking met Natuurhulpcentrum VOC-Opglabbeek wordt er een “reegeitje” naar Brasschaat getransporteerd. Door de komst van Dropje kan Vlammete een echte ree worden en sociaal gedrag tegenover andere reeën aanleren.
Beide reeën krijgen nog 2 keer per dag melkvoeding en eten verder de hele dag groen en granen.

Zaterdag 25 september 2011, kleine reekalfjes worden groot, geen stipje meer te bekennen.
De twee jonge reeën zijn nu onafscheidelijk. De dieren zijn volledig gespeend, dwz dat ze geen melk meer krijgen. Om hen een zo groot mogelijke variatie aan groenvoer te kunnen geven gaan de verzorgers drie keer per week op zoek naar verse bladeren en takken. Het groenvoer wordt over het hele terrein verspreid om de natuurlijke situatie zo
goed mogelijk na te bootsen. De voeding wordt aangevuld met een zelf samengestelde granenmengeling, geroosterd volkorenbrood en spinazie.

Dinsdag 25 oktober 2011. Dropje maakt bokkensprongen voor een dartel Vlammetje.
Vlammetje en Dropje genieten van zon en zachte temperaturen tijdens deze uitzonderlijk mooie Indian summer. De reekalfjes blijven uit zichzelf dag en nacht buiten.

Een medische checkup van onze beschermelingen stelt ons gerust: beide dieren zijn goed gezond. De dierenarts bevestigt eveneens ons “licht” vermoeden: Dropje is een bokje.

Vrijdag 25 november 2011, bijna zeven maanden oud.
In de loop van de voorbije maanden hebben de verzorgers een reeënslaapplaats op het terrein gebouwd. De constructie van takken en boomstammen lijkt wel een indianenwigwam, De bodem is bedekt met droge bladeren en varens. De reeën keuren het bouwsel blijkbaar goed want wanneer ze overdag liggen te herkauwen zijn ze in de wigwam te vinden.
We sluiten het reeënhok nu definitief af, Vlam en Drop moeten vanaf nu permanent buiten blijven. Dat lijkt hard maar het is slechts één van de vele stappen die nodig zijn in hun voorbereiding om naar de natuur terug te keren.

Zondag 25 december 2011, in de VOC-kerststal staan twee reeën.
In de winterperiode, bij gebrek aan vers groen, passen de reeën automatisch hun eetgewoonten aan en schakelen over op afgevallen bladeren, boomvruchten, dorre takken, boomschors… De natuur zit gewoon prachtig in elkaar. De felle winterstormen maken hen wel onrustig maar de vele regenbuien lijken hen echt niet te deren. De prachtige jongvolwassen dieren hebben hun roodbruine zomervacht ingeruild voor een stugge grijsbruine wintervacht.

Woensdag 25 januari 2012, toevlucht zoeken bij elkaar.
Niettegenstaande het oorverdovende en oogverblindende eindejaarsvuurwerk dat overal wordt afgestoken komen onze beschermelingen rustig doorheen de jaarwisseling. Ze vluchten naar de wigwam en staan onbeweeglijk, zij aan zij, tot alles weer stil is.

Zaterdag 25 februari 2012. Vlammetje is een Vlam geworden.
Na de zachte temperaturen met overvloedige regen lijkt de winter nu echt begonnen. De strenge vorst deert de reeën helemaal niet Hun dikke wintervacht biedt immers voldoende bescherming. Door de extreme koude verbruiken ze wel meer energie en hebben dus meer voedsel nodig.
Met hun grote oren eten ze ons de oren van het hoofd.
De verzorgers beginnen de laatste stap van het uitwennen.
Dit is veruit de moeilijkste periode. Maar goed zorgen voor een dier dat in een opvangcentrum terecht komt, houdt in dat we het zo goed mogelijk voorbereiden op zijn terugkeer naar de natuur.

Zondag 25 maart 2012, de cirkel is rond.
Het reeënverblijf is leeg … en dat is wennen voor de verzorgers.

In het wild blijven jonge reeën tot na de eerste winter bij de moeder en worden dan verjaagd vóór het werpen van de nieuwe jongen.

Deze periode is dan ook ideaal om de reekalfjes die in een opvangcentrum terecht kwamen opnieuw in de natuur uit te zetten.

De voorbije weken werd er intensief gewerkt aan de laatste fase van de voorbereiding.

Medewerkers van het ANB (Agentschap voor Natuur en Bos) zochten een geschikte locatie uit.

De dierenarts die de dieren het voorbije jaar heeft opgevolgd voerde een laatste gezondheidscontrole uit

De weersvoorspellingen werden op de voet gevolgd. Op zaterdag 10 maart is Vlammetje, samen met Dropje, naar “haar” Kalmthoutse Heide teruggekeerd. Dropje vertrekt als eerste, trots, met geheven kop. Zoals alle stoere puberbokjes begint hij direct het terrein te verkennen.
Vlammetje lijkt wat angstig en aarzelt even. Begrijpt ze dat hier onze wegen voorgoed uit elkaar gaan?

Maar een kleine aanmoediging van ons en Dropje die een eindje verder stil staat, doen ook haar vertrekken.
Hoefje voor hoefje gaan Vlam en Drop hun vrije leven tegemoet… en zo is het goed.

Wij de medewerkers van VOC-Brasschaat, zijn tevreden omdat we Vlammetje en Dropje een tweede kans mochten geven,