In de kijker

 

DSK4/2019 Elke maand zetten we één van onze vrijwilligers in de kijker. Ze hebben stuk voor stuk een groot hart voor dieren. Zonder deze mensen kan ons opvangcentrum niet blijven bestaan! Lise Dubuisson gaf het stokje door aan Ward Steenssens, dagverantwoordelijke op zaterdag.

WARD. HOE BEN JE BIJ HET VOC TERECHTGEKOMEN?
Ongeveer 11 jaar geleden stond ik op een vrijdagavond bij Marcel aan de deur met een klein egeltje. Mijn moeder zei toen tegen Marcel “hij is altijd al geïnteresseerd geweest in dieren kan hij hier helpen?” waarop Marcel zonder twijfelen zei: “Natuurlijk, morgen om 10 uur hier en dan kan je ineens beginnen.”
Sinds dan ben ik elke vrije zaterdag blijven gaan tot nu, waarbij Marcel mij heel veel geleerd heeft.
En zo ben ik sinds enkele jaren ook dagveranwoordelijke geworden voor de zaterdagochtend shift.

WELKE DIEREN VERZORG JE HET LIEFST?
Ik heb altijd graag alle dieren verzorgd maar over de jaren heen vind ik de roofdieren die we binnen krijgen de leukste.
De roofvogels die altijd majestueus rondvliegen in de volières, de kleine uiltjes die klikken met hun bek als afschrikmiddel, maar desondanks maar al te graag het eten aannemen dat je ze aanbiedt of de bunzings die als ze klein zijn heel schattig zijn, maar als ze groot zijn moet je ze niet meer zonder handschoenen aanraken. Tijdens het grootbrengen van deze dieren kunnen ze soms heel tam lijken, maar het mooie is dat het instinct het uiteindelijk zeer goed overneemt en ervoor zorgt dat deze dieren terug wild worden.

WAT VIND JE LEUK AAN HET WERKEN IN HET VOC?
Ondanks het feit dat er heel veel dieren worden binnengebracht zijn er toch sommige die je echt bijblijven. Zo is een van de mooiste voorbeelden de kerkuil die we de
naam Elvis hadden gegeven. Hij was binnengekomen als een zeer klein kuiken dat steeds groter werd. Dan mocht hij binnen eens uit zijn kooi en dan kwam die op de schouder
of arm zitten of ergens op een zitstok. Hierdoor was hij redelijk tam, maar dit is niet het doel van deze organisatie. Eens hij wat meer zelfstandig was en we een ongeveer even oude kerkuil hadden werden ze samen in een volière gezet. Minder contact met mensen en een wilde soortgenoot maakte van de eens bijna tamme kerkuil al snel een wilde.
Uiteindelijk is hij vrijgelaten en is er nieuws geweest dat hij ook voor een nestje heeft gezorgd.
Dit geeft natuurlijk veel voldoening en maakt het werken in het VOC leuk.

WAT WIL JE NOG MEEDELEN AAN DE LEZERS ?
Voor de lezers heb ik nog het volgende: Als vrijwilliger werken bij Wilde Dieren in Nood is iets speciaal.
Je komt in contact met zoveel verschillende dieren en ook met verschillende mensen. Waar je zeker van kan zijn is dat deze mensen allemaal een hart voor dieren hebben en hun uiterste best doen om zo veel mogelijk dieren te helpen. Het lijkt mij dan ook steeds de beste optie om gewonde of wilde dieren binnen te brengen bij ons of een gelijkaardige organisatie.

WIE WORDT DE VOLGENDE VRIJWILLIGER IN DE KIJKER?
Als volgende vrijwilliger in de kijker wil ik graag Lien voorstellen, een collega en een vriendin die gestart is bij de zaterdagochtend ploeg en nu als dagverantwoordelijke de shift in goede banen leidt op dinsdagavond in de zomer.


DSK3-LiseDubuisson-foto1
DSK3/2019 Elke maand zetten we één van onze vrijwilligers in de kijker. Ze hebben stuk voor stuk een groot hart voor dieren. Zonder deze mensen kan ons opvangcentrum niet blijven bestaan! Carla Verschueren koos Lise Dubuisson voor deze “vrijwilliger in de kijker”!

LISE, HOE BEN JE BIJ HET VOC TERECHTGEKOMEN?
Ik ben nu 18 jaar en wilde al vanaf mijn veertiende iets met dieren doen. Op het internet ben ik gaan zoeken welke organisaties er vrijwilligers zochten. Zo ben ik bij het VOC terechtgekomen. Op mijn mailtje met de vraag of ik kon komen helpen, antwoordden ze me dat ik nog te jong was en dat ik tot mijn zestiende moest wachten. Toen ik eindelijk 16 werd, kon ik echt niet meer wachten en stond ik te popelen om te kunnen beginnen. Nu werk ik al 2 jaar als vrijwilligster in het VOC en ik heb er nog geen moment spijt van gehad.

WELKE DIEREN VERZORG JE HET LIEFST?
Het is geweldig om met zo veel dieren In contact te komen.
Ik verzorg elk dier graag. Of het nu gaat om een roofvogel, een “gewone” vogel, een amfibie of een zoogdier, het maakt me allemaal niet zo veel uit. Elk dier verdient aandacht en liefde en dat wil ik hen graag zo veel mogelijk geven, Toch begin Ik pas echt te stralen wanneer ik een eekhoorntje met het voederspuitje te eten mag geven. Dat zijn echt prachtige beestjes en zo’n kans krijg je
natuurlijk niet elke dag.

WAT VIND JE LEUK AAN HET WERKEN IN HET VOC?
Eerlijk is eerlijk, dieren zijn soms echt de zwakke schakels in de wereld.
Die te kunnen helpen, geeft mij een goed gevoel. Ze hebben tenslotte ook gevoelens en emoties en verdienen het evenveel als mensen om waardig te kunnen leven.
De collega’s zijn ook geweldige mensen. Ik ben wel een stuk jonger dan de meesten, maar dat maakt helemaal niets uit, ik hoorde er snel bij Ik heb al veel bijgeleerd en wil nog meer opsteken.

WAT WIL JE NOG MEEDELEN AAN DE LEZERS?
Ik ben altijd al een dierenvriend geweest. soms tot ergernis van mijn ouders.
Zo heb ik al 8 cavia’s, 3 katten, 2 gerbils, een konijn en een hamster gehad. Vorig jaar, na 8 jaar zeuren, mocht ik eindelijk een hondje kiezen. Ik kreeg tranen in mijn ogen van blijdschap. Het is een Havanezer met de naam Pelle. Vanaf het moment dat ik hem zag, was ik er meteen verliefd op.

WIE WORDT DE VOLGENDE VRIJWILLIGER IN DE KIJKER?
Ik zou graag het woord geven aan Ward. Hij is de dagverantwoordelijke van de zaterdagochtendploeg. Hij weet heel veel van de dieren en ik kan hem altijd raad vragen wanneer ik over iets twijfel.


Carla Verschueren
DSK2/2019 Elke maand zetten we één van onze vrijwilligers in de kijker. Ze hebben stuk voor stuk een groot hart voor dieren. Zonder deze mensen kan ons opvangcentrum niet blijven bestaan! Reinhilde Switser mocht de spits afbijten, zij koos vervolgens Carla Verschueren voor deze “vrijwilliger in de kijker”!

CARLA, HOE BEN JE BIJ HET VOC TERECHTGEKOMEN?
Ik kwam zo vaak langs bij het VOC om een gevonden, ziek of gekwetst dier binnen te brengen, dat een dagverantwoordelijke mij de vraag stelde of ik geïnteresseerd was om als vrijwilliger te komen helpen. Ik heb een aantal jaren de boot afgehouden omdat ik vreesde dat de combinatie job, gezin en vrijwilligerswerk te zwaar zou zijn, maar uiteindelijk ben ik er toch mee ‘begonnen. Gelukkig maar!
Ik werk nu ongeveer 2,5 jaar als vrijwilligster op zaterdagochtend. Tijdens het hoogseizoen ben ik er ook op zaterdagavond, samen met mijn vriend Nico.

WELKE DIEREN VERZORG JE HET LIEFST?
Een roofvogel van dichtbij mogen ervaren, vind ik nog steeds fantastisch. Maar hoe indrukwekkend roofvogels ook zijn, ik ben verzot op kauwen, kraaien en eksters. Ze zijn niet altijd zo geliefd, omdat ze nogal luidruchtig kunnen zijn. Maar ze hebben karakter, zijn guitig, intelligent en ja, . ze kunnen veel lawaai maken. Goed zo!

WAT VIND JE LEUK AAN HET WERKEN IN HET VOC?
Werken met dieren – en dan nog eens in een tof team – laadt mijn batterijen op. Ik vind het spijtig dat ik er niet eerder mee begonnen ben. Ook vind ik het heel belangrijk dat ik zo mijn kleine bijdrage lever in deze wereld. Ik had al wat ervaring met het verzorgen van dieren door de adoptie van kipjes uit de industrie, maar op het VOC ‘heb ik op gebied van verzorging zo veel meer bijgeleerd.

WAT WIL JE NOG MEEDELEN AAN DE LEZERS VAN DIT KRANTJE?
Van februari tot april organiseer ik een overzetactie voor amfibieën aan het Rommersheideven in Brecht.
Enkele collega’s van het VOC zijn al komen meehelpen bij het overzetten van padden, kikkers en salamanders.
Dieren helpen werkt aanstekelijk en je krijgt een goed oog voor dieren in ‘nood. Of misschien let ik er wel extra hard op.
Ik ga met de fiets naar het werk en regelmatig vind ik een gewonde duif, eend, meeuw, gans. kauw of zelfs een hond! Ook onze poes Bara heb ik als verwaarloosde en verdwaalde kitten gevonden in de buurt van Brussel-Zuid. Vorig jaar heb ik een nieuwe elektrische fiets gekocht en een van de belangrijkste criteria was de grootte van de fietstas, zodat ik er gemakkelijk een gevonden dier in kan transporteren.
Als mijn vriend plots een telefoontje van mij krijgt. dan weet hij het al: Carla zal wat later zijn want ze heeft weer een diertje gevonden. Of een dier heeft Carla gevonden.

WIE WORDT DE VOLGENDE VRIJWILLIGER IN DE KIJKER?
Ik zou het stokje willen doorgeven aan Lise. Ze is een van onze vrijwilligsters en werkt met mij samen in de zaterdagochtendploeg.
Ze is ontzettend leergierig en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel.


Reinhilde Switser
DSK1/2019 Voor deze rubriek werken we voortaan met een nieuw concept:
de ‘vrijwilliger in de kijker’ wordt niet langer aangeduid door de coördinatoren, maar door de vrijwilliger die in het vorige krantje aan bod kwam. Zo vormen we een heuse ‘vrijwilligersketting’, en Reinhilde Switser mag de spits afbijten!

REINHILDE, HOE BEN JE BIJ HET VOC TERECHTGEKOMEN?
Mijn plusdochter, die zelf het net was gestart als vrijwilligster bij VOC Merelbeke, belde mij vol enthousiasme op, dat dit echt iets voor mij was en moest ik nog wat tijd overhebben… Zo startte ik in juni 2017 bij ons VOC. Ik was onmiddellijk “verkocht”. Ik was de kleuter die in de Zoo een gareeltje aankreeg van m’n ouders, anders zou ik wel eens mee in een kooi gekropen zijn…
Een hond of poes kreeg ik niet, maar wel : kanarie vogeltjes, waterschildpadden, cavia’s, hamsters… Honden en poezen kwamen er toen ik zelf kinderen had.
Zeg nu zelf: een huis zonder dier is geen thuis hé.
Vrijdagmorgen ga ik met veel plezier mijn shift vervullen en vertoef ik onder leuke mensen met een groot hart voor dieren. In de zomer doe ik er zeker ook weer een avond shift bij.

WELKE DIEREN VERZORG JE HET LIEFST?
Ik vind het moeilijk een voorkeur te geven, want ze zijn allen zo schattig en met elke shift leer je bij. Maar… de egeltjes hebben misschien wel een stekeltje voor bij mij…

WAT WAS JE LEUKSTE MOMENT TOT NU TOE IN HET VOC?
Heel bijzonder vond ik de tientallen jonge meeuwen uit de haven die meerdere buitenkooien bevolkten. Toen je daar hun voedselpotten ging bijzetten, werd je letterlijk verzwolgen en moest je goed opletten waar je je voeten zette.
En wat een lawaai!
Man man man. Een zeer speciale belevenis, fantastisch mooi om zien. Veel nagenieten kon je niet want ze schrokten alles in een recordtempo op.


inVrijwilliger2019-Yolande&Barbara

DSK2/2019
Barbara en Yolande, twee van onze super enthousiaste vrijwilligers stonden op 27 april op de ikVRlJWILLIG-beurs in Antwerpen.

Organisaties stellen er hun vacatures voor vrijwilligers voor en ontmoeten kandidaat-vrijwilligers.
Dankzij deze beurs kunnen onze betaalde krachten verschillende mensen ontmoeten met echt hart voor dieren, die graag hun handen uit de mouwen steken voor onze organisatie.

Bedankt voor jullie inzet dames!


vidk najaar 2018

eduquipe 2018

Het Wilde Dieren In Nood Eduquipe team


vwidk201809-01